در حالی كه احزاب هنوز در ایران جا نیفتاده بودند، با روی كار آمدن دولت نهم بحث احزاب كاملا مسكوت ماند. این نتیجه‌ای است از روی كار آمدن دولتی كه خود را ظاهرا وامدار هیچ حزب و گروه شناسنامه‌داری نمی‌داند و عملا حزب را محلی بی‌ارزش و اعتبار می‌داند و این به ضرر یك دموكراسی واقعی است. ولی در تمامی دموكراسی‌های موثر اعم از آمریكا، اروپا و كل كشورهایی كه در آن دموكراسی معنی و مفهومی دارد، فعالیت‌ها و برنامه‌ها بر عهده احزاب است و خود شخص تقریبا در تصمیم‌گیری‌ها بار خیلی كمی را بر دوش می‌كشد و این حزب است كه با برپایی جلسات و میتینگ‌‌ها به خواسته مردم می‌رسد و سعی می‌كند در تبلیغات خود این خواسته‌ها را جزء شعارهای خود قرار دهد تا از محبوبیت بیشتری در سطح جامعه برخوردار شود. و یكی از شاخصه‌های یك حزب موفق بحث اطلاع‌رسانی آن حزب است. یك حزب وقتی می‌تواند به‌خوبی با مردم ارتباط داشته باشد كه یك سازمان اطلاع‌رسانی خوب داشته باشد. یك ارگان خوب هم وقتی به مشكل برخورد نمی‌كند كه دولت دست رسانه را آزاد بگذارد. چه خوب است كه دولت ممنوعیت پخش روزنامه در مكان‌های عمومی دولتی را بردارد تا بتوان روزنامه‌های خوبی را در دست مردم گذاشت و مردم را با احزاب آشتی داد.