سید محمد مرعشی

13 آبان و اشک آور!

dsiasat — Sun, 08 Nov 2009 08:59:33 GMT

چند وقتی است که بحث داغ دعوای دولت و مجلس بر سر یارانه ها یا همان طرح تحول اقتصادی است ، محمود احمدی نژاد علاقه ای ندارد که یارانه را به صوورت سوپسید بدهد ، چون او می خواهد ، بداند که این پول را به چه کسی می دهد.

اگر طرح تحول اجرایی شود ، از این پس یارانه ها را به صورت نقدی دریافت می کنیم اما ، جنبش سبز یارانه چندین سالش را گرفته است، یارانه ما را با اشک آور و باتوم و تیر و تفنگ خود برای مدت چندین سال پرداخت کرده اید ، دستتان درد نکند ، ما در 13 آبان یارانه حداقل 5سالمان را گرفتیم، چون شما گفته بودید سالانه 30 هزار تومان و من هر چه حساب کردم اندازه 100هزار تومان شما برای من اشک آور خریدید و 50 هزار تومان هم حقوق آن کسی که به من اشک آور زده و 20 هزار تومان هم پول باتوم، ایاب ذهاب هم 10هزار تومان، این ها روی هم 180هزار تومان می شود که یارانه 6سال ما می باشد! دستتان درد نکند که اینقدر زود به ما پرداخت کردید .

این ها شوخی نیست، شما که اینقدر نیرو دارید و قدرتمندید چرا نمی توانید جلوی گروهک ریگی را بگیرید؟! می دانید چرا؟ چون شما در مقابل مردم مظلوم و بی دفاع اینقدر شجاع هستید. چون خطری از ناحیه ریگی و این جور گروهها احساس نمی کنید ، خطر اصلی که شما را تهدید می کند آگاهی و بیداری مردم است. شما از مردم می ترسید.

جالب بود برایم در روز 13 آبان و در خیابان کریمخان ، وانتی که چندین بلندگو را حمل می کرد، درست کمی آنطرفتر نیروهای غاصب لباس شخصی در حال ضرب و شتم مردم بودند ، یک آخوند بالای وانت ایستاده و در حال شعار دادن بود ، جمعیتی حدود 10 نفر اطاف وانت ایستاده بودند ، حضرت آیت الله با نعره هاشون می فرمودند که : این همه لشکر اومده! به عشق رهبر اومده! کسی نبود بگه عزیز من 10 نفر بیشتر نیستید این چه حرفیه می زنی؟!! و بعد با بلندگو داد می زد و می گفت: نزنینشون !! اونا از ما همینجوری می ترسن! نمی خواد بزنینشون! فقط بترسونینشون! در دلم گفتم آخه مرد حسابی مردم از این باتوم و تیر و تفنگ و اشک آور شما مردم آزار ها فرار می کنند تا بهشان آسیبی نرسانید! نمی دانند که در دنیا چه خبر است. چشمانشان را بسته اند و هرچه رسانه گروهیشان بگوید را قبول می کنند!

موجودات جالبی هستند، فائزه هاشمی گفت این ها مثل ملا نصرالدین هستند، خودشان یک دروغ می گویند، بار دوم باور می کنند ، و بار سومی که آن دروغ را می گویند ، رویش قسم هم می خورند، اما به نظر من این ها چیزی فراتر از ملا نصر الدین هستند ! از همان بار اول روی دروغشان قسم می خورند!! روزنامه کیهان هم که مدعی شده بود سبزها در روز 13 آبان ماه 3500 نفر بودند! پس اگر ما 3500 نفر بودیم این همه نیرو برای چه بود؟!

به امید روز آزادی ایران!

نامه اي به رهبر

dsiasat — Sat, 31 Oct 2009 10:18:43 GMT

سلام آقاي خامنه اي

در اين چند ساله هفته اي و ماهي نبوده كه گروهي با شما جلسه نداشته باشند. اگر چه تمام اين جلسات به تمجيد و مدح شما گذشته بود ، خوب هركسي تعريف و تمجيد را دوست دارد! اما اين بار اين جلسه تفاوت داشت، محمود وحيدنيا با شجاعت در مقابلتان ايستاد و از شما انتقاد كرد، كاري كه تا به حال كسي جرات يا توان انجام دادنش را نداشته است. آقاي خامنه اي محمود وحيدنيا گوشه و عضوي كوچك از جنبش سبزي است كه شما در مقابلش ايستاده ايد.

آقاي خامنه اي ، خوشحالم كه اين اتفاق افتاد . خوشحال براي اينكه شما بدانيد مردم چه مي گويند و چه فكر مي كنند، مدح سپاهيان و دولتمردان شما را گول نزند، آقاي خامنه اي خوشحالم از اين كه شايد سخنان وحيدنيا شما را از خوابي كه دوستانتان شما را به آن وادار كرده اند بيدار كند. و ببينيد كه مردم چه مي گويند.

آقاي خامنه اي ، شما خانواده من را به خوبي مي شناسيد ،‌ و مي دانيد كه ما كي هستيم و چه هستيم، نه بعد از انقلاب، فكر نكنم كه لازم باشد براي شما يادآوري كنم كه زماني كه در تبعيد بوديد براي مراسم محرم به منزل پدر بزرگ من مي رفتيد و روضه مي خوانديد. آقاي خامنه اي ما همان خانواده ايم ، هيچ تغييري نكرده ايم. اما اكنون نهادهاي زير دست شما ما را به انقلاب مخملي محكوم مي كنند. ما را به بي ديني محكوم مي كنند. شما كه خود مي دانيد در زمان رضا شاه هم خانواده ما مراسم هاي مذهبي را برگزار مي كرده اند. نمي خواهيد توضيحي به حضرات بدهيد كه ما دينداريم و اجدادمان را برايشان بگوييد. نمي خواهيد از خاطرات روضه خواني در منزل پدربزرگم بگوييد؟!

آقاي خامنه اي، شما تا قبل از انتخابات براي من شخصيتي بوديد، نه محبوب و نه منفور، براي شما احترام خاصي قائل بوده ام، اما با ديدن حوادث پس از انتخابات و سكوت شما ، جايگاه شما در ذهن من تغيير كرده است. چرا؟ چون از شما بتي ساخته اند كه قابل انتقاد نيستيد، مگر شما معصوميد؟ كه حرفتان حجت باشد و كسي روي حرف شما نبايد حرف بزند؟ ما منتقديم، نظرمان چيز ديگري است، نظرمان را قبول نداريد، حداقل تحمل شنيدنش را داشته باشيد، ما اگر انتقاد مي كنيم براي اين است كه نمي خواهيم جمهوري اسلامي دچار سرنوشت پهلوي و قاجار و ... بشود ، چه شما بخواهيد و چه نخواهيد ما به جمهوري اسلامي علاقه داريم. و دوست داريم كه جمهوري اسلامي در دنيا بهترين باشد و برايش از هيچ كاري دريغ نخواهيم كرد.

سخن كوتاه مي كنم آقاي خامنه اي، مي خواهم از شما خواهش كنم حرف هاي وحيدنيا را حرف هاي مردم بدانيد، مردم چنين فكر مي كنند. هر چه كه اطرافيان گفتند درست نيست، ببينيد مردم چه مي گويند؟ اگر كسي نيست كه به شما از قول مردم چيزي بگويد ، من حاضرم سخنان مردم را به شما انتقال بدهم. مردم را دوست بداريد و دوست بدانيد، با مردم دشمني نكنيد كه دشمني با مردم همانا ريختن پايه هاي حضور آنان در جامعه است.

با آرزوي بازگشت به راه مردم

براي برادرم، مسعود باستاني

dsiasat — Tue, 20 Oct 2009 11:54:46 GMT

ديروز ، دادگاه حكم چند تن از دوستان را صادر كرد. هدايت آقايي به جرم بلوا و آشوب!، شهاب طباطبايي به جرم تشكيل ستاد ٨٨ و .... ولي حكم مسعود باستاني از همه ناراحت كننده تر بود. جرم مسعود اين بود كه خبرنگار است. جرم جالبي است . انگار نه انگار كه در قرن ٢١ زندگي مي كنيم. ناخود آگاه و پس از اعلام حكم مسعود ياد خاطراتم با مسعود افتادم، شيرين و تلخ ، مثل ديگر خاطرات.

انتخابات مجلس هشتم ، ستاد ائتلاف اصلاح طلبان، سايت بهارستان ، شب و روز كار ، شب ها تا نيمه شب در ستاد و دنبال خبر و مصاحبه . چه شور و نشاطي. هيچ وقت خستگي در او نمي ديدم. همه اش نشاط بود و سر حالي ، مسعودي كه در دادگاه ديدم، با آن مسعود به كلي تفاوت داشت ، او به من انرژي مي داد، انرژي اي كه از چشمانش تبلور مي يافت و در من رسوخ مي كرد و خستگي را مي زدود.

مسعود! روزگار غريبيست، تو را به جرم حرفه ات ٦سال به زندان محكوم مي كنند ، ديگري را براي تشكيل ستاد و اميدوار كردن جوانان به آينده شان، و ديگري به خاطر بلوا و آشوب .

كاش همه ي اينها يك خواب پريشان باشد كه من مي بينم ، كاش تمامي اين اتفاقات يك كابوس عميق باشد ، كاش بتوانم تو را آزاد ببينم، البته تو الآن آزادي برادر ، آزاد!

نمي دانم آن كسي كه براي تو ٦ سال حبس صادر كرده است از تو چه ميداند مسعود؟ به خدا سوگند كه من از تو تا بحال بدي نديده ام. تو جاي برادر بزرگتر من بوده اي، برادري كه نبودش آزارم مي دهد. مسعود من چگونه مي توانم در چشمان همسرت نگاه كنم؟ نگاه كنم و از ٦سال حبس تو سخن بگويم؟ چگونه همسرت را به آرامش دعوت كنم وقتي خودم با چنين مشكلي روبرو نيستم؟ چگونه مي توانم ساكت بشينم وقتي مشاهده مي كنم تو را به ٦ سال حبس به خاطر حرفه ات محكوم كرده اند و من هيچ كار نمي توانم بكنم؟ مسعود همه ي اينها تنها بخشي از مشكلات در گلو گير كرده ي من است! من چگونه مي توانم غم نبود تو را ببينم و دم نزنم؟!

همه ي اين احكام به خاطر آن است كه همه سكوت كنند، چون آقايان مشغول جنايتند! مبادا كسي مزاحم شود! جرم مسعود و ديگران ايجاد مزاحمت در حين جنايت ناميده مي شود.

مسئولين امر بايد بدانند كه محاكمه و محكوم كردن مسعود ها خدشه اي بر پيكره ي جنبش سبز نمي زند، بلكه انرژي اي مدهد براي بيدار ماندن جنبش و اين اعمال جان تازه اي به جنبش مي بخشد ، و مردم را براي احقاق حقوق خود زنده نگه مي دارد.

اميدوارم روزي خبر آزادي همه ي اسرا را بشنويم، "اللهُمَ فكِّ كُلِ أَسير" .

راه وحدت ملي

dsiasat — Sun, 11 Oct 2009 07:48:18 GMT

راه وحدت ملي

حوادث پس از انتخابات و سلب شدن اعتماد عمومي نسبت به نظام از جمله خطراتي است كه دلسوزان و دوستداران انقلاب اسلامي از آن ناراحت و پريشان هستند. عده اي از اين دلسوزان هم به گفته ي هاشمي رفسنجاني در حال تدوين برنامه اي هستند براي برون رفت از وضعيت فعلي . اما پروژه اي به نام وحدت ملي كه چند هفته اي است ، سوژه محافل خبري و سياسي شده است، پروژه اي تازه و نو نيست . مي توان بنيانگذار اين پروژه را علي اكبر ناطق نوري دانست كه سال پيش و در چنين روزهايي طرح دولت وحدت ملي را براي انتخابات رياست جمهوري و با هدف رئيس جمهور نشدن محمود احمدي نژاد مطرح كرده بود. بسياري از كارشناسان و تحليلگران در آن زمان اين طرح را غيرقابل اجرا مي دانستند يا به اين طرح اعتقادي نداشتند. اما با شروع مبارزات انتخاباتي اكثر سياسيون و تحليلگران ، ميرحسين موسوي را كانديداي همان دولت وحدت ملي ، ناطق نوري مي دانستند. اما با گذشتن از مرحله انتخابات و اتفاقات پس از آن كه به خاموشي اكثر احزاب و سياستمداران نام آشنا كشيده شد ، چند هفته پيش دوباره اين پروژه توسط اصولگرايي ديگر مطرح شد و با نطق رئيس مجلس خبرگان رهبري رسما" تاييد شد. از واكنش هاي به اين طرح ، هويدا مي شود كه عده اي از اين طرح واهمه دارند و آن عده هم در زمره ي طرفداران دولت قرار مي گيرند، و اين گروه قليل دو دسته اند: 1- مخالف وحدت ملي هستند. 2- اعتقادي به وضعيت بحراني ندارند. گروه اول، گروهي هستند كه از وحدت متنفرند زيرا انديشه شان اين است كه با شرايط بحراني راحت تر مي توانند به افكار خود دسترسي پيدا كنند، تا هر كار كه در فكرشان آمد انجام دهند و كسي هم نتواند بگويد "خرتان به چند من است"؟ اما گروه دوم ، گروهي هستند كه هنوز وضعيت بحراني 4ماه گذشته را درك نكرده اند و يا بهتر است بگويم مانند ملا نصرالدين آنقدر تكرار كرده اند كه شرايط بحراني در كار نيست كه حال باور كرده و بر روي شرايط آرام كشور قسم هم مي خورند و به خود زحمت نمي دهند و چشم و گوششان را باز نمي كنند تا از وضعيت فعلي با خبر شوند.با گذر از اين گروه قليل مي توان به وحدت فكر كرد.

لزوم وحدت در يك كشور ، بسيار مهم است. زيرا موفقيت كشور نياز مبرمي به اتحاد و همدلي مردم و مسئولان آن كشور دارد ، همان اتحادي كه در دوران جنگ و با رهبري امام (ره) وجود داشت كه اگر نبود ، شايد هرگز ما در جنگ 8ساله موفق نمي شديم و الآن خرمشهر و آبادان متعلق به كشور عراق بودند. اما نمي توان از اسم وحدت براي خاموش كردن گروهي كه به آن ظلم شده است ، سوء استفاده كرد. وحدت و اتحاد شرايطي را لازم دارد كه هر دو گروه بايد به آن پايبند باشند. و حكومت بايد گامي به سمت وحدت بر دارد و به نظر بعضي اين گام احقاق حقوق ملت و به رسميت شناختن گروه معترض است. و اينكه حكومت بايد اعتماد سازي كند. و نبايد در وحدت كفه ي ترازو به نفع يك گروه سنگيني كند. بايد به مطالبات هر دو گروه ( حكومت و معترضان) احترام گذاشته شود.

اما طرح وحدت ملي به اينجا ختم نمي شود، و نمي توان به اين راحتي كه روي كاغذ مي توان نوشت آن را اجرا كرد. و همه خوب مي دانند كه بازگرداندن اعتماد عمومي كاري سخت و دشوار است. و اولين شرط وحدت و توافق ملي ، اعتماد طرفين است.

بهترين و كم هزينه ترين راه ممكن براي بازگشت اعتماد به جامعه همان سخنان اكبر هاشمي رفسنجاني در خطبه هاي نماز جمعه 26تير ماه است. دلجويي از خانواده هاي آسيب ديدگان، آزاد كردن زندانيان و ... . حكومت بايد مشخص كند كه وحدت و اتحاد را مي پسندد يا خير، معترضان و مخالفان به انتخابات و حوادث پس از آن كه با نام جنبش سبز معرفي مي شوند، جنبشي مردم و بر پايه اعتراضات قانوني است كه از وحدت ملي با شرايطي كه گفته شده است ، بدشان نمي آيد و اين راه را تنها راه بازگشت مي دانند. و بايد هر دو گروه ( حكومت و معترضان) در هموار كردن اين جاده به يكديگر كمك كند تا بتوان به مقصد اصلي كه اعتلاي جمهوري اسلامي است، برسند. و نبايد هيچ كدام در اين مسير سنگ اندازي كنند.

بيشتر از اين ، جاده وحدت را خراب نكنيم، چون راهي براي بازگشت باقي نمي ماند.

روز قدس

dsiasat — Mon, 07 Sep 2009 10:54:50 GMT

روز قدس در راه است. روزي كه امام خميني پايه گذار آن بود براي همدردي با مردم مظلوم فلسطين. اما ضرب المثلي هست كه مي گويد "چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است". و اين ضرب المثل در مورد وضعيت الآن ايران صدق مي كند. ايران عزيز در حال حاضر شاهد رفتارهايي است از حاكماني كه ادعاي مسلمانيشان گوش فلك را كر كرده است و ادعا دارند كه حكومت عدل و عدالت را پايه گذاري كرده اند و در هر كجاي دنيا كه توسط دشمنانشان كسي كشته شود سريعا" موضع گيري كرده و پيراهن عثمان را بر مي دارند و گوش فلك را از مظلوميت آن گروه كر مي كنند! حال كه در همين نظام رفتارهايي نه تنها غير اسلامي بلكه غير انساني از آنها رخ مي دهد انتظار دارند كه هيچ كسي حرف و سخني نزند چون دشمن شاد مي شود! تجاوز مي كنند، بي گناه را زنداني مي كنند، بيدادگاه غير قانوني برگزار مي كنند، آدم مي كشند، تقريبا" همه كار مي كنند! ولي چون رداي پيامبر را مي پوشند فكر مي كنند كه اين كارها واجب است و براي حفظ نظام ضروري! در فلان ايالت امريكت جواني ، جوان ديگر را مي كشد، آقايان سريعا" موضع گيري مي كنند و داد و بي داد مي كنند كه اي مردم! آمريكا آدكش است! ولي خودشان در خيابان ها نسبت به مردمي كه تجمع آرام كرده اند گلوله شليك مي كنند، و تا كشوري موضع مي گيرد او را متهم مي كنند كه در مسائل داخلي ما دخالت نا بجا كرده ايد و كساني را كشته اند متهم مي كنند كه با آن كشور در ارتباط بوده اند!

دوست عزيزم(محمد صادقي) ، گفته بود : "روز قدس، روز مبارزه با تجاوز" كه واقعا" بهترين سخن بود در مورد روز قدس! روز قدس امسال را با اين شعار به تظاهرات خواهيم رفت. در حال حاضر مردم ايران بسيار مظلومتر از مردمان فلسطين هستند، مي دانيد چرا؟ چون مردم فلسطين را اسرائيلي ها مورد كشتار قرار مي دهند! اسرائيلي هايي كه گوشت و استخوانشان با مردم فلسطين متفاوت است، اما مردم ايران توسط هم وطنانشان مورد كشتار و تجاوز قرار مي گيرند و اين ظلم بسيار بالاتر از ظلمي است كه اسرائيلي ها به مردم فلسطين مي كنند.

پس همه با هم به سوي نماز جمعه ي روز قدس!

پ.ن: عاطفه امام هم دستگير شد

لزوم ایجاد رسانه و تشکیلات سبز

dsiasat — Sat, 22 Aug 2009 02:29:18 GMT

لزوم ایجاد رسانه و تشکیلات سبز

از پس از انقلاب اسلامی تا کنون، جنبش سبز تنها جنبشی بوده است كه بر پايه‌ی اعتراض به حكومت شكل گرفته است. از گستردگی ابعاد این جنبش همین بس که این موج توانست در کمتر از یک هفته خودش را به تمام دنیا بشناساند. این جنبش از این به بعد با نام «تشكيلات راه سبز اميد» ادامه‌ی فعاليت می‌دهد. اين جنبش، جنبشی بود كه پس از ۳۰ سال دوباره آحاد ملت را به خيابان‌ها كشانيد و به حكومت يادآوری كرد كه مردم ایران زمین همگی بیدارند. از آغاز اعتراضات تا به امروز اين جنبش بدون داشتن رسانه و تشكيلات به خوبی پيش رفته است اما از اين پس نمی‌توان بدون رسانه و تشكيلات به اعتراضات ادامه داد.

به نظر من ادامه‌ی حيات اين جنبش به ايجاد يك رسانه‌ی اختصاصی و تشكيلات منسجم گره خورده است. به راه انداختن تشكيلات منسجم نيازمند آن است كه ما در مرحله‌ی اول به فكر ايجاد يك رسانه مانند تلويزيون، راديو و روزنامه باشيم تا مخاطبانمان بتوانند از طريق رسانه‌ی ما از اخبار صحيح باخبر شوند و علاوه بر آن از انتشار شايعات نيز جلوگيری شود. تا به حال، رسانه‌ی ما دوستان و عزيزان ما در خارج از ايران بوده‌اند. نمی‌توان از كمك‌ها و فعاليت‌های اين عزيزان چشم‌پوشی كرد. عزيزانی كه به سبب مبارزات دیروزشان، در ايران امروز حضور ندارند و از خارج از كشور همراه سبزها شده‌اند و كمك فراوان به جنبش رسانده‌اند. اما اگر بخواهيم اين جنبش به نتيجه‌ای برسد، بايد بتوانیم اعتراضات را از داخل كشور هدايت کنیم. اين كه رهبری جنبش بايد از داخل صورت بگيرد علاوه بر تجربه‌های تاریخی به اين خاطر است كه فردا روزی «كيهان»‌يان و حكومت‌نشينان، سبزپوشان را به ارتباط با بيگانگان متهم نكنند و به جنبش اصیل و مردمی ما ضربه نزنند. از خوبی‌های دیگر رسانه‌ی اختصاصی هم، همسو شدن مواضع داخل و خارج از کشور است. به گمان من ارتباط با سبزپوشان، فقط از طريق رسانه قابل اجرا است.

اما رسانه تنها بخش قابل توجهی از جنبش است. بخش ديگری كه بسيار مهم است، تشكيلات است. لزوما ايجاد يك تشكيلات بايد دارای هدف مشخصی باشد و اين هدف وقتی محقق می‌شود كه ما با آموزش و فعاليت، اين ساختار را ايجاد و حفظ كنيم. حال كه اين تشكيلات با دستور مهندس میرحسین موسوی ايجاد شده است، بايد به فكر راه‌هايی بود كه اين تشكيلات هم زنده بماند و هم فعاليت كند. آموزش سهم بسزايی در حفظ و نظم تشكيلات دارد كه تا به حال در ايران كمتر حزب يا گروهی به اين مقوله‌ی بسيار مهم پرداخته است. ما در «تشكيلات راه سبز اميد» بايد با آموزش و فعاليت‌های منظم به حفظ و پرورش استعدادها بپردازيم تا بتوانيم روی نيروهای بی‌شمارمان به طور قاطع حساب كنيم و از اين نيروها برای اهداف جنبش سبز استفاده كنيم.

نبايد فراموش كرد كه شرايط، شرايط كودتا است و فعاليت سیاسی را بايد به قیمت جان خريد و از زندان و زندانی شدن بيم نداشت.

اميدوارم روزی فعاليت‌هایمان نتيجه دهد و همه‌ی سبزپوشان در ايرانی سبز كنار هم زندگی كنيم. در ایرانی پرامید و به دور از زشتی ترس.

ترجمه ی انگلیسی:

The Necessity of Creating the Green Movement’s Organization and Its Official Media

Since the Islamic Revolution, the Green Movement is the only uprising that is formed in protest against the Iranian regime. This movement was so broad and widespread that it could introduce itself to the whole world in less than a week. From now on, this movement will continue its activity under the name of “the Path of Green Hope.” After 30 years, this movement was able to draw a whole nation to the streets and remind the regime that the people of Iran are all awake. Since its outset, the Green Movement has progressed quite successfully, but this movement cannot survive its current phase and continue its protests unless it assumes the form of an organization with its own official media.

In my view, the continuation of this movement is tied to the creation of a cohesive organization with its own definite means of communication. The establishment of a closely knit organization depends primarily on setting up a newspaper or a television and radio network. That will allow the movement’s supporters to receive the news from trustworthy sources. This initiative will also prevent the irresponsible distribution of rumors. Up to this point, our friends outside Iran have played the role of the media for the Green Movement and we cannot disregard their enormous contributions. These dear friends, that have left Iran because of their past struggles, have joined and helped the Green Movement since its inception. But if we wish this movement to achieve its goals, we should be able to guide and direct its course inside Iran. The fact that the movement’s leadership should organize and perform its activities in Iran stems from our historical experiences. More importantly, this strategy will deprive the regime and its institutions, such as Keyhan Newspaper, of the opportunity to inflict fatal blows on our popular and genuine movement by accusing it of having connections with foreigners. Another advantage of the movement’s own news outlet is its ability to coordinate the positions of people inside and outside the country. In my view, connection with the members of the Green Movement is only possible through such an outlet.

But the creation of an official newspaper, radio or television network is only one of the considerable tasks of the movement. Another momentous task is the establishment of an organization. Every organization must focus on a particular objective, and this objective can be realized if we devise and preserve this organization’s structure through constant education and activity. Now that Mir Hossein Mousavi has announced the formation of this organization, we should think of ways to ensure its life and activity. Education can bolster an organization tremendously and establish order among its ranks, but not too many parties and organizations in Iran have paid attention to this issue. We, as the members of “the Path of Green Hope,” must sustain and educate our forces by means of training and disciplined activities. That will enable us to rely on our countless forces with confidence and utilize them to fulfill the movement’s objectives. We should not forget that the current condition is the condition of a coup d’état, and we should be prepared to go to jail, or even to die, for our political activities.

I hope our activities will yield positive results so that all green-clad Iranians can live side by side in an Iran free from fear and ugliness and full of hope.

تولد محمد عطريانفر

dsiasat — Tue, 18 Aug 2009 12:55:18 GMT

ما منتظریم

نوشتن از بزرگ مردي چون عطريانفر برايم دشوار است. وقتي قلم را بر سفیدی کاغذ می گذارم، بغض گلويم را مي فشارد و امانم نمی دهد تا نوشتن از او كه امروز در سالروز تولد 57 سالگي اش هستيم ، برايم بیش تر از پیش نا شدنی جلوه می کند. اما چه می شود کرد؟ خواهشی است عظیم در من تا براي اویی بنویسم که در سالروز تولدش در زندان است!

28 مرداد 1332 با آنكه در همه ي ايران حرف و صحبت از كودتا بود و مصدق ، شاه ، آمريكا و شعبان بي مخ و ..... اما در اصفهان و در محله اي نزديك به 33پل كودكي پا به اين دنيای نااهل گذاشت كه مي توان او را پدر مطبوعات بعد از انقلاب اسلامی نام کرد. آنوقت چه كسي فكرش را مي كرد كه محمد در 57سال بعد در چنين روزي در زندان باشد؟!

اكنون پس از گذشت 57 سال از عمر محمد عطريانفر و سوابق درخشان او در جمهوري اسلامي ، او به جرم كودتاي مخملي در زندان است و همنشین روز تولدش جای حضور گرم قربا آب خنك زندان است.

خاطراتش به ذهنم مي آيد، مهرباني و لبخندی كه هميشه در وجودش بود ، ته لهجه ي شيرين اصفهاني، شرافت و مردانگي اين ها همه خصوصيات رفتاري محمد عطريانفر است. مي شد از همان لحن صحبت كردنش تيزهوشي و ذكاوتش را دید كه همه را متحير كرده است.

محمد عطريانفر براي من بسيار عزيز است. نه براي من بلكه هركس که در كنار او بوده و شخصيتش را مي شناسد. در اين چند ماه كه دوستان بسیاری در زندان هستند دلم بیش از همه تنگ او می شود. آخرين بار جلوي ستاد قيطريه ديدمش. به ستاد قيطريه حمله كرده بودند، يكي از دوستان زنگ زد و گفت : كجايي؟ من گفتم : جردن، و خبر داد كه به ستاد قيطريه حمله شده و محمد عطريتفر در آنجا هست ! 5دقيقه اي به ستاد قيطريه رفتم! جلوي ستاد شلوغ شده بود. ناگهان چهره ي محمد عطريانفر را ديدم! نگرانيم بر طرف شد! ديدم كه سالم است. به طرفش رفتم و از او خواهش كردم كه به منزل برود. خواهش كردم تا منزل همراهيش كنم ! راضي نشد كه نشد، گفت حالم خوبه. نگران نباش. مگر می شد نگران نبود؟ ماندم آنجا. ماندم تا خود عطريانفر از آنجا رفت و من احساس آرامش كردم و رفتم.

خبر بازداشتش را صبح زود از پدرم گرفتم. ناگهان بغض گلويم را فشرد و احساس سرگيجه كردم، در اولين واكنش نسبت به اين خبر گفتم: به كدامين گناه؟؟ صبح دوشنبه آزاد شد و دوباره در پوست خود نمي گنجيدم ، روز دوشنبه راه پيمايي ميليوني برگزار شد و من قصد داشتم كه فردايش به ديدار عطريانفر بروم. اما باز هم صبح سه شنبه خبر بازداشت دوباره اش را شنیدم و اين بار ديگر بيرون نيامد...

به هر حال شايد عطريانفر اعتراف كرده باشد و در بيدادگاه صحبت كرده باشد ، اما در دل من كه عطريانفر هميشه همان محمد عطريانفر است.

و در آخر مي خواهم با صداي بلند بگويم : تولدت مبارك استاد! منتظر آزاديت هستم، منتظر آزادیت هستیم. چشم به راهت مي مانم چشم به راهت می مانیم تا برايمان قصه کنی از روزهای زندان و ما جوانها با خبر شویم كه در زندان بر تو و یارانت چه ها رفته كه حال و روزت اين طور شده بود؟!

ما منتظریم استاد. منتظر ازادی تو و دیگرانی که دوستشان می داریم.

پ.ن: به بهانه ي تولد محمد عطريانفر

به کجا چنین شتابان

dsiasat — Sun, 16 Aug 2009 06:44:18 GMT

انتخابات دهم ریاست جمهوری می توانست به سوی اقتدار ملی پیش برود و فصلی نو در سیاست های جمهوری اسلامی ورق بزند. انتخاباتی كه با حضور 85 درصدی مردم آگاه و همیشه در صحنه ی ایران می توانست اعتماد از دست رفته ی بی اعتمادان به نظام را بازگرداند و ایران را دوباره در مسیر توسعه پیش ببرد. اما با نا بخردی گروه و یا بهتر است بگوییم گروهكی كه قصدشان از بین بردن دموكراسی و برقراری "حكومت اسلامی" است، این انتخابات با مهندسی آراء ملت و دست درازی و تقلب آشكارا در انتخابات، نه تنها به آن مسیر باز نگشت و اعتماد آن گروه به نظام را به دست نیاورد، بلكه حالا و از پس این تقلب آشکار، دیگر اكثریت جامعه اعتمادشان را به نظام جمهوری اسلامی از دست دادند.

دستگیری های پس از انتخابات كه كشور را به سمت خفقانی وحشتناك پیش برد، شاهدی بر این مدعاست. دستگیری یاران واقعی بنیانگذار جمهوری اسلامی، سیاستمداران نام آشنا، زنان، مردان، دانشجویان و جوانان بی گناهی كه تنها گناهشان از زبان متصدیان این بازداشت ها، اعتراض به نتیجه ی از پیش طراحی شده ی انتخابات توسط كودتاچیان بود. عزیزانی كه تمام دغدغه شان ایران بود. جوانمردان و شیرزنانی كه به فكر اعتلای ایران و ایرانی بودند. كسانی كه به دنبال بازگشت كرامت انسانی به نظام بودند. بعد از انتخابات و دستگیری ها نیز، خس و خاشاك خواندن مردم توسط راس هرم كودتا و برنامه های دروغین صدا و سیمای كودتا كه به اغتشاشگر خواندن ما(مردم) پافشاری می كرد، مردم را بیش از پیش عصبانی كرد.

نداها و سهراب ها، اعرابی ها و روح لامینی ها، زنان و مردانی كه در اوج مظلومیت جان خود را برای بدست آوردن حق طبیعی انسانی از دست داده اند. جواب خون هایی كه به ناحق ریخته شده است را چه كسی خواهد داد؟ این است رافت اسلامی؟ آیا جایز است در بازداشتگاه های كشوری كه مدعی عدالت و اسلام علی (ع) است، به جوانان( چه پسر و چه دختر) تجاوز كنند؟ شایسته است كه عطریانفر ها و ابطحی ها را روزها در بی خبری و سلول انفرادی نگه دارند تا بتوانند اینگونه از آنان اعتراف بگیرند؟ شایسته است شخصی را 2بار تا پای چوبه ی دار ببرند تا برایشان اعتراف كند؟ و..... ؟؟!
البته در مملكتی كه حسین شریعتمداری با آسایش كامل به همه می تازد و به راحتی هر چه تمام، همه را محكوم به ارتباط با بیگانه گان می كند، نمی توان انتظار داشت كه برای پرسش ها مان پاسخی قانع کننده وجود داشته باشد.

من هم در روزهای اول پس از انتخابات بیم دستگیر شدن توسط مامورین كودتا را داشتم، اما الآن غبطه می خورم به حال رفتگان. ای كاش من به جای سهراب بودم. به جای آنانی بودم که رفتند. نبودم تا این اتفاقات را ببینم. نمی دیدم كه به برادران و خواهران هم رزمم در كهریزك ها تجاوز می كنند و خونشان را می ریزند.

اما مسئله ای كه در اینجا برای من مطرح شد این است: "جمهوری اسلامی به كجا می رود؟" آیا تا به حال در جهان كشوری بوده است كه با دیكتاتوری دوام بیاورد؟ به نظر من جمهوری اسلامی به سمت خفقان و دیكتاتوری پیش می رود و اگر می خواهد دوباره اعتماد مردم به نظام بازگردانده شود (بماند كه این كار به شدت دشوار است، ) اما از گمان من تنها راه حل باقی مانده، تشكیل جلسه فوق العاده ی خبرگان است. كه در آن جلسه پیشنهادهای زیر بررسی شود:

1- اعضای خبرگان رهبری، هر چه سریعتر به تخلفات نهادهای زیر نظر رهبری رسیدگی كنند".

2-" هر چه زودتر احمدی نژاد بركنار شود." و انتخابات مجدد برگزار شود.

3-"هرچه سریعتر قانون اساسی اصلاح شود".

4- "به دخالت های سپاه در انتخابات و دست داشتن در دستگیری های پس از انتخابات رسیدگی كنند".

به نظر من تنها راه بازگشت به راه آغازین انقلاب و به دست آوردن اعتماد دوباره ی مردم، چهار راه حلی است كه در بالا به آن اشاره شد. در غیر این صورت اعتماد مردم بازنخواهد گشت و با این شیوه، جمهوری اسلامی یا همان حكومت اسلامی ای كه الآن در ایران مستقر است با سرعت هر چه تمام تر به سمت پرتگاهی می رود كه كشور را نابود می كند. نظام هر چه به این پرتگاه نزدیك می شود، راه های بازگشت كمتر و پرهزینه تر می شوند. با بسته شدن این راه ها دیگر هیچ امیدی برای بازگشت نیست و فصل این حكومت همانند حكومت های پهلوی و قاجار كه توسط مردم بسته شد، بسته خواهد شد.

پ.ن: این مطلبم در روزآنلاین هم چاپ شد.لینک:

http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/article/2009/august/15//-888c827464.html

عطریان من باور نمی کنم

dsiasat — Sat, 01 Aug 2009 22:36:50 GMT

سلام

محمد آقای عطریانفر حالتون خوبه؟

میدونم سئوال احمقانه ای بود! کی تو زندان حالش خوبه؟! خوب، بهونه ای بود برای شروع ! بهونه ای بود که بگم ازت برای بقیه، بهونه ای که شروع کنم درد دلم رو بهت بگم.

میدونی چند روز میگذره؟ از اون روزی که فهمیدم دوباره گرفتنت؟ میدونی چقدر نگرانت بودیم تو این چند وقت؟ میدونی چند بار خوابتو دیدم؟ همیشه بابا میگفت باید دعا کنیم تا آزاد بشین، بابا و این و اون می گفتن که آزاد میشی.

محمد آقا نگران نباش کسی این حرفها رو باور نمی کنه، تحت فشار، شکنجه، سلول انفرادی. میدونی آیت الله صانعی فتوا داده که این اعترافات حلاله؟! بهت بگم آیت الله صانعی گفته به خاطر این که از کهریزک ها و زیر شکنجه ها خارج شی هر چی می خوای اعتراف کن.

آخرین باری که دیدمت، 22 خرداد بود ، جلوی ستاد قیطریه، همون روزی که یه عده ریخته بودن تو ستاد قیطریه، چه خبر بود، لهجه ی شیرین اصفهانی، که به من تاکید می کردی حالت خوبه و نگران نباشم و می گفتی که نمی خواد همراهیت کنم، می گفتی خودم میرم خونه،می گفتی نترس! حالم خوبه.

این محمد عطریانی که من تو تلویزیون دیدم، اون محمد عطریانی نبود که من قبلا" دیده بودم. محمد عطریان قبلی خنده رو بود و شوخ طبع ولی این محمد عطریانی که تو تلویزیون دیدم ، نه اثری بود از اون شوخ طبعی و خنده رویی و نه اثری از اون چهره ی نورانی، بلکه چهره ای تکیده و زرد رنگ قابل مشاهده بود و عصبانیت و تفکری که در چشمان زیبایش نقش بسته بود.

محمد آقا تو این 2ماهی که تقریبا" تو زندان بودی اتفاقات جالبی افتاده تو ایران. یه دختره شهید شد به اسم ندا، یه پسری شهید شد به اسم سهراب، یکی دیگه به اسم محسن! ولی یه دختر دیگه شهید شد به اسم ترانه! همه معصومانه و مظلومانه! از شهادت ندا 40 روز گذشت، مظلوم ! سر قبرش با اکراه گذاشتن بریم، اینادیگه کین محمد آقا! چه به سرت آوردن که صورتت اینقدر بی روح شده؟ تو هیچ وقت عصبی نمی شدی محمد آقا! در اوج عصبانیت لبخند به چهره داشتی، ولی الآن نه!محمد آقا من که باورم نشد! خیلی ها باورشون نشد، مشخص بود از نوع حرف زدن. ولی اگه 100تا دیگه از این اعترافات بگیرن من باور نمی کنم.

چه روزهای خوبی بود که می دیدمتون، میگفتی و من یاد می گرفتم، یعنی میشه من دوباره شما رو ببینم؟! چقدر دوست دارم اون لهجه ی اصفهانی رو!

آقای عطریان بی صبرانه منتظرم که ببینمتون.

احمد نژاد مقابل امام خميني است.

dsiasat — Sun, 26 Jul 2009 16:56:18 GMT

حوادث بعد از انتخابات گرچه خيلي تلخ بود و باعث شهادت نداها و سهراب هاي فراواني شد ، اما چند نكته ي مهم را در پي داشت كه ذهن هر انساني كه داراي وجداني بيدار باشد را به خود مشغول مي كند. از نكات منفي و مثبت آن مي توان به مواري كه ذهن كوچك اين حقير با آن دست يافته است اشاره كرد:

۱- ساليان ، سال همه فكر مي كردند كه مردم ايران خاموش اند و انگيزه اي براي حضور و اعتراض ندارند ، حتي خود من هم كه قبل از انتخابات پس از شنيدن شعار " اگه تقلب بشه، ايران قيامت مي شه" هيچ وقت فكر نمي كردم كه واقعا" چنين اتفاقي بيفتد. و اين اتفاقات به حاكمان اين درس را داد كه مردم غيور ايران هيچ وقت از حق خود نخواهند گذشت و از بيدار ترين مردمانند.

2- دست كساني كه به راحتي در راي مردم دخالت مي كنند براي تمامي كساني كه وجدان دارند نيز، رو شد. بنده به عنوان شخصي كه در يك خانواده ي انقلابي و مدافع هميشگي امام و خط امام بزرگ شده ام ، تا قبل از انتخابات و پس از مواجهه با كساني كه بر اين اصل معتقد بودند كه " اسم هركسي رو كه بخوان از صندوق در ميارن" خنده ام مي گرفت و متعجب مي شدم و برايش توضيح مي دادم كه نه اين طور كه مي فرمائيد نيست اما پس از انتخابات متوجه شدم كه چنين اتفاقي هم به راحتي مي افتد. بنده يقين دارم كه اين اتفاق از زمان زمامداري محمود احمدي نژاد افتاده است و تقلب در اين سطح تا به حال وجود نداشته است. و دست چنين انسان هايي هم برايم رو شد و سعي مي كنم كه ديگر فريب اين چنين افراد را نخورم.

3- در تمامي كشورهايي كه ادعاي دموكراسي مي كنند، ، چه حكومت هاي ديني ، چه حكومت هاي غير ديني ، مهمترين پشتوانه ي آن حكومت ، مردم آن حكومت اند و نه خدا. بله پرورگار بي همتا بر تمامي اين كارها نظارت دارد ولي نه به اين صورت كه بتوان ادعا كرد كه حكومت ما را تاييد كرده است ، زيرا آنهايي هم كه اين ادعا را مي كنند ، مي دانند كه خداوند با آخرين بشري كه صحبت كرده است ، كسي نيست جز محمد رسول الله (ص) كه از زمان فوت محمد رسول الله (ص) نزديك به 1400 سال مي گذرد . و اعتماد مردم بزرگترين پشتوانه ي يك حكومت است كه پس از انتخابات اين اعتماد در سطح مردم از دست رفت و به اين سادگي هم باز نمي گردد، و مي توان گفت كه جمهوري اسلامي در حال حاضر از كم ترين اعتماد عمومي در عمر 30ساله ي خود برخوردار است. و از بين رفتن اعتماد مردم يعني از بين رفتن دموكراسي يا همان جمهوريت نظام كه اين شيوه اصلا" با سيره ي امام خميني سازگار نمي باشد.

4-افكار و انديشه هاي واقعي گروه ها و افراد براي مردم روشن شد و نقاب ها از صورت ها كنار رفت و خيلي از مسائل براي همگان روشن شد. محمود احمدي نژاد كه اصلاح طلبان رامتهم به قبول نداشتن ولايت فقيه مي كرد ، نشان داد كه چقدر به رهبر و ولايت فقيه احترام مي گذارد. در پي انتصاب اسفنديار رحيم مشايي پس از 6 روز با پاسخي سرد و بي ادبانه به آيت الله خامنه اي بركناري مشايي را با توجه به اصل 57 قانون اساسي به رهبري گوش زد كرد و تلويحا" اعلام كرد كه من مشايي را بركنار نكردم و با اين بركناري مخالف بودم ، بلكه شما بركنار كرديد. و ساعاتي پس از اين جواب به آيت الله خامنه اي در حكمي اسفنديار رحيم مشايي را به عنوان رئيس دفتر و مشاور عالي خود معرفي كرد و در آن حكم به رحيم مشايي اعلام نمود كه بر اثر جوسازي سايت ها و روزنامه ها مجبور به اين كار شد و شخصا" از اين اقدام راضي نبوده است و تلويحا" از آيت الله خامنه اي انتقاد كرد و منظورش اين بود كه آيت الله خامنه اي تحت تاثير جوسازي ها قرار گرفته است. قابل توجه است كه نامه ي احمدي نژاد به آيت الله خامنه اي خيلي كوتاه و سرد و شامل 2خط بود ولي حكم مشايي در 2پاراگراف بلند و خيلي گرم بود. اين حركات توسط فردي انجام مي شود كه خود را پيرو خط رهبر مي داند و بارها و بارها ، اصلاح طلبان را به ضديت با ولي فقيه متهم كرده است.

از نكات مثبت و منفي بالا مي توان دريافت ، جرياني كه با محمود احمدي نژاد به روي كار آمده اند، دقيقا" در مقابل خط فكري امام و ياران امام هستند و هدفشان ضربه زدن به نظام است، اميدوارم كه اين حركات از عمد نباشد و نشات گرفته از بي تدبيري آنان باشد. كه بايد جلوي اين حركات را گرفت.

با نوشتن اين نكات شايد سرنوشت من هم مانند شهدا، ندا ها و سهراب ها شود ولي چه باك؟! ، كه نهضت همچنان باقي است.